Jeff Buckley: Halleluja

Door Moby op woensdag 24 juni 2009 13:50 - Reacties (19)
Categorie: Niet fotografie, Views: 3.966

De collega’s van een stukje verderop hebben de radio aan staan, Sky Radio. Tot mijn verbazing hoor ik daar een vertolking van halleluja naar het origineel van Leonard Cohen . Dit nummer is al vaker vertolkt, de uitvoering op Sky Radio was door Lisa, de winnares van X-Factor 2009 kom ik net achter. Ik vroeg me af hoe het mogelijk is om na de versie van Jeff Buckley nog een versie op te nemen die beter moet worden. Dit is vast niet de insteek geweest van Lisa en consorten maar toch…

De vertolking van Jeff Buckley, van het enige album dat hij uit bracht, Grace, is zo ontzettend goed en hartverscheurend en emotioneel dat het wat mij betreft de definitieve versie mag worden. Nummer in de kast, niemand mag er meer aan komen. Vanaf de eerste seconde waarin je een diepe zucht hoort, de minimale begeleiding en de zeer mooie zang, alles klopt. Na de zucht duurt het nog een tijd voordat er daadwerkelijk gezongen wordt, zou dit nu nog mogelijk zijn? Ik denk dat het er meteen uit wordt geknipt eigenlijk. De zucht is voor mij echt een hoogtepunt in de muziek. Nu speelt het verhaal van Jeff Buckley ook wel mee, die is tragisch te noemen. Ik zal de historie hier niet opschrijven, die staat elders al beschreven en hoeft dus niet herhaald te worden.
Er zijn voor mij meer hoogtepunten, Freddy Mercury die tijdens een concert zegt dat Queen echt niet uit elkaar gaat, echt niet, ja misschien als iemand van de band overlijdt, dan misschien. Dit zegt hij terwijl hij weet dat hij gaat sterven aan AIDS.

Wat is jou mening, afblijven van Halleluja of niet, zonder Lisa tekort te doen natuurlijk. En wat is jou kippenvel moment in de muziek

Boekrecensies?, of toch maar niet.

Door Moby op zaterdag 13 juni 2009 18:02 - Reacties (14)
Categorie: Boekrecensie, Views: 2.465

Ik vraag me af of iemand het interesseert wat mijn mening over een bepaald boek is.

Ik heb het nog nooit gedaan, volgens mij kan ik het ook niet maar toch wil ik het wel doen. Tweakblogs lijkt een vreemde start om te beginnen met een boekrecensie want ja, het is en blijft toch een website waar de techniek enzo voorop staat. Aan de andere kant, de blogs zijn er niet alleen voor technische dingen natuurlijk. Je kan je schrijfsels ook op boekrecensies kwijt maar dat is misschien ook weer wat suf.

Wat te doen, wel of niet.

Het eerste, en misschien laatste boek wat ik dan zou bespreken is "De Da Vinci code". Nee grapje, daar is al genoeg over gezegd natuurlijk, alhoewel ik heb hier de geïllustreerde versie liggen en dat voegt wel weer wat toe natuurlijk. Nevermind.

Nee, de eerste recensie wordt dan "Het lied van de loopgraven" van Sebastian Faulks, oorspronkelijk titel "Birdsong". Een ongelooflijk boek al zeg ik het zelf.

Nogmaals: wel of niet, zeg het maar!

Canon EF 70-200 f2.8L IS USM

Door Moby op donderdag 4 juni 2009 10:02 - Reacties (7)
Categorie: Fotografie, Views: 6.549

Dit artikel is eerder verschenen op Photofacts: Aanschaf van de Canon 70-200 f/2.8 L IS

Afgelopen zaterdag ben ik samen met mijn vriendin een dagje naar Amersfoort geweest. Beetje winkelen, beetje rondwandelen, je kent het wel. Mijn winterjas begon nu toch echt wel wat oud te worden dus we hebben een mooie nieuwe gekocht. Eenmaal thuis aangekomen zat er echter ook een Canon EF 70-200mm f/2.8L IS USM in de tas. Hoe dat zo is gekomen lees je hieronder (ik beloof dat het niet meer over koetjes en kalfjes gaat).

Zo makkelijk als het verhaaltje hierboven is het natuurlijk niet gegaan. Een lens van deze orde vraagt wel even wat voorbereiding, uitzoekwerk en vooral sparen. Het idee van een telezoomlens speelde al langer maar onze vakantie naar Nieuw Zeeland midden december heeft het hele proces wat versneld.

Vόόr deze aanschaf was ik in het bezit van:
- Canon 400D
- Canon 10-22mm f/3.5-4.5 USM
- Canon 50mm f/1.8
- Canon 18-55mm f/3.5-5.6 (de kitlens, niet meer in gebruik)

Bij de aanschaf van nieuwe lenzen vervangt men meestal eerst het standaardbereik, in mijn geval 17mm tot 55mm. Dit kan door de kitlens te vervangen met een beter exemplaar van Sigma, Tamron, of van Canon zelf. Ik koos echter voor een ander pad.

Met de kitlens fotografeerde ik eigenlijk continu op 18mm, daarom koos ik voor de 10-22 waarvan ik geen spijt heb gehad. Het is echt een superlens, maar dingen isoleren, leuk spelen met scherptediepte en onderwerpen dichterbij halen is er niet bij. Een telelens zou een mooie aanvulling worden. Het daardoor ontstane gat tussen 22mm en 70mm wordt nu alleen opgevuld door de 50mm maar voor mij is dat totaal geen probleem.

Keuzes
Een telezoomlens dus, maar welke?
Canon heeft vijf lenzen waar ik onderzoek naar heb gedaan.

- Canon EF 70-300mm f/4-5.6 IS USM
- Canon EF 70-200mm f/2.8 L USM
- Canon EF 70-200mm f/2.8 L IS USM
- Canon EF 70-200mm f/4.0 L USM
- Canon EF 70-200mm f/4.0 L IS USM

De Canon EF 70-300mm f/4-5.6 IS USM viel al snel af, de 100 extra millimeters vond ik niet interessant. Van het verlopend diafragma en de geringe lichtsterkte was ik ook niet kapot. De robuuste bouw en kwaliteit van de foto's van de zogenaamde "L" of "Luxury" lenzen trokken me over de streep en lieten de 70-300 voor wat het is. De overgebleven 4 lenzen zijn vergelijkbaar qua bouw en ook de kwaliteit van de foto's is zeer goed. Er zijn wel verschillen natuurlijk, maar voor mij was dat het verschil tussen extreem goed en heel erg goed.

De f/2.8 lenzen wegen ongeveer twee keer zoveel en kosten ongeveer twee keer zo veel als de f/4 lenzen. Het eerste is voor mij geen bezwaar, ik ben twee meter groot, heb zeer grote handen en ik trek af en toe eens aan een gewicht in de sportschool. Het tweede is natuurlijk wel een serieuze belemmering.

De lens moest stabilisatie hebben, dat was de eerste eis. Schieten op 200mm uit de hand is lastig, zeker als de lichtomstandigheden niet optimaal zijn. Met interne stabilisatie win je 3 tot 4 stops. Zodoende zijn er weer twee afgevallen. Als laatste de keuze tussen f/4 en f/2.8. Het scheelt 1 stop en ongeveer 550 euro. De f/4 versie heeft ongeveer 4 stops stabilisatie en de f/2.8 ongeveer 3 stops waardoor je met beide lenzen dezelfde hoeveelheid licht kan vangen. Waarom dan toch de f/2.8 versie? Voor mij heeft de stop winst van f/4 naar f/2.8 meer waarde dan de stop die ik win door de verbeterde stabilisatie van de f/4 versie.

Een diafragma van f/2.8 zorgt ervoor dat je snel bewegende onderwerpen beter kan "bevriezen" omdat de sluitertijd lager wordt, interne stabilisatie doet dit niet. Handig met snel bewegende onderwerpen zoals sport bijvoorbeeld. Ook de bokeh, of de kwaliteit van de onscherpte van de uit focus zijnde voor- of achtergrond, is beter bij de 2.8 versie. De keuze was gemaakt, het werd de Canon 70-200 f/2.8 L USM IS.

http://i173.photobucket.com/albums/w49/mobyrick/canon-70-200-l.jpg



Ik hield mijzelf voor dat er geen betere lens is in dit bereik en dat dit waarschijnlijk een lens is waar je heel erg lang van kan genieten. Door dit in mijn achterhoofd te houden werd het afrekenen van de lens iets dragelijker.

Eerste bevindingen
Mijn eerste bevindingen zijn zeer positief. Mijn hand past makkelijk om de lens, een ideale manier om hem te vervoeren. Na een wandeling van drie uur voel ik mijn hand wel, maar het stoort niet. Ik had expres geen tas meegenomen. De ergonomie met mijn camera is ver te zoeken, de camera valt volledig weg bij de lens. Hier moet ik maar aan wennen, totdat er geld er is voor de 5D mark II (over 12 jaar of zo).

De lens heeft hetzelfde USM autofocus systeem als mijn 10-22 en is zeer snel en accuraat. De interne stabilisatie werkt super, 200mm met een sluitertijd van 1/20 seconden is haalbaar. Leuk om te zien dat het beeld een beetje stroperig wordt als het aanspringt.

De witte kleur aan de buitenkant van de lens is erg lelijk en opvallend. Als er een zwarte versie voor een kleine meerprijs bestond had ik dat zeker gedaan. De witte kleur zorgt voor een lagere temperatuur van de lens in de volle zon aldus Canon. Dit is natuurlijk wel zo maar een stukje marketing zal toch ook wel mee spelen. Nikon heeft vergelijkbare lenzen die wel gewoon zwart zijn, dus het kan wel.

Het belangrijkste dan: de foto's. In één woord: ongelooflijk. In meer woorden: Op f/2.8 is deze lens al erg scherp en als je het diafragma verkleint naar f/4 wordt het nog beter. Kleuren zijn prachtig, bokeh is prachtig, alles is prachtig, echt ongelooflijk!

http://farm4.static.flickr.com/3226/3003646422_1c7699e1b9_o.jpg

100% crop van een zwaan

Luxeproblemen
Het laatste wat ik wil aanstippen is het teveel aan licht. Op ISO 100 en f/2.8 met een normale zon had ik al het probleem dat de sluitertijd niet naar beneden kon met als gevolg een overbelichtte foto. In het geval van de 400D is dit 1/4000 seconde. Je hebt dus te maken met het luxeprobleem van teveel licht.

Dit is natuurlijk makkelijk op te lossen door het diafragma te verkleinen of met enige nabewerking op de computer, maar dat wil je niet altijd. Dit 'probleem' is op te lossen door een grijsfilter of 'neutral density', filter te gebruiken. Dit is een filter dat ervoor zorgt dat alle golflengtes van het licht evenveel verminderd worden doorgelaten met als gevolg dat de sluitertijd langer wordt. Ook handig als je een waterval wilt fotograferen.

Een diavoorstelling van foto’s gemaakt met deze lens is hier te vinden op Flickr. De foto’s zijn genomen in de Blijdorp dierentuin in Rotterdam. Het gaat om 28 foto's en duurt dus maar twee minuten

Wereld kussengevecht dag

Door Moby op woensdag 3 juni 2009 08:39 - Reacties (9)
Categorie: Fotografie, Views: 2.440

Geen uitgebreid verhaal of inleiding deze keer, niet mijzelf voorstellen, meteen knallen en een artikel schrijven. Ik zal vaak artikelen plaatsten die ergens anders ook staan, normaal schrijf ik artikelen voor www.photofacts.nl en die komen nu ook hier beschikbaar. Vaak zal het dus gaan over fotografie. Nu al weer veel te veel geneuzel.


Het is al weer een tijdje geleden, maar 4 april was de 'world pillow fight day'. Dit is een supergrappig evenement dat over de hele wereld gehouden wordt. Het doel is om je van je gekke kant te laten zien door terug te keren naar de dingen die je vroeger deed. De Nederlandse dag werd gehouden op de Dam in Amsterdam. Ik ging met een vriend heen, hij nam zijn kussen meer, ik nam de camera mee.

http://farm4.static.flickr.com/3413/3413882651_bf9e499cf4.jpg


Er waren wel wat regels natuurlijk, zo mocht je niet beginnen met slaan voor de sirene had geklonken (onmogelijk natuurlijk), moest het kussen zacht wezen, mocht je niet te hard slaan (ook onmogelijk) en geen mensen slaan zonder kussen, waaronder fotografen. Dat laatste klonk ook wel erg prettig maar in de praktijk heb ik toch wel wat klapjes opgelopen.

Vooral de kledingregel was erg grappig, je moest iets geks aan doen. Er waren heel wat mensen die zich daar aan hielden. Een nadeel van van een opvallende verschijning is dat je meer aandacht krijgt en dus ook meer klappen. De onderstaande dame is een goed voorbeeld

http://farm4.static.flickr.com/3332/3414604356_85316ce4d7.jpg


In het begin nam ik foto's met mijn telelens. Dit levert prachtige portretten op zonder dat je al te veel opvalt, je kan op afstand blijven staan. Na een tijdje begon het echter een beetje saai te worden dus besloot ik mijn groothoeklens er op te zetten.

Eerst een stuk weglopen vόόr het wisselen want er vlogen veel veren rond die zich graag in het binnenste van mijn camera hadden willen nestelen. Met mijn groothoeklens ging ik gewoon in het gevecht staan, tussen alle actie in. Dit was echt veel leuker om te doen, je zit er bovenop en door de groothoek krijg je toch veel op je foto. Onderstaande foto is een goed voorbeeld.

http://farm4.static.flickr.com/3297/3413891223_038d35b711.jpg


Wat vooral opviel is de geweldige sfeer die er was, jong en oud, gek en nog veel gekker, toeristen die voorbij liepen en met een soort geïmproviseerd kussen meededen. Ook waren er zeer veel nationaliteiten, een man in pak en een kussenterrorist.

Het leukste om te zien was een man van meer dan twee meter die door een jongetje van ongeveer zes jaar werd geslagen met een stuk opgerold schuimrubber matras. De man viel zogenaamd schreeuwend ter aarde en toen hij daar lag begon het jongetje op zijn hardst te slaan. De man speelde het spel goed mee en hard schreeuwend vroeg hij om genade. Het jongetje kreeg het matras nauwelijks meer omhoog zo hard moest hij lachen. Ook de vele omhelzingen onderling tussen de mensen die elkaar helemaal niet kennen was erg mooi om te zien. Hieronder staat een goed voorbeeld.

http://farm4.static.flickr.com/3388/3413842167_b1a8ce39d0.jpg


Al met al was dit een zeer leuk evenement en een goede manier om lekker dicht op mensen te zitten en te fotograferen. Eventueel zijn alle foto's (192 stuks) te bekijken via deze set in mijn Flickr account. Als je een chronologische diashow wilt zien van de kussenterrorist, de man van 2 meter, de vele mooie kostuums en de actie foto's moet je hier klikken.

Als je iemand herkend, geef ze dan vooral een link of mail de foto door, voor dit doel heb ik ze expres in de hoogste resolutie neergezet. Dat is wel het minste dat ik kan doen natuurlijk voor deze geweldige uurtjes.